All Posts

In de afgelopen blogs heb ik geschreven over identiteit. Over gekend zijn, nog vóór ik wist. Over ontdekken dat God al veel langer bezig was dan ik kon overzien

Een hele periode dacht ik dat ik zichtbaar moest zijn om ertoe te doen. Dat ik woorden paraat moest hebben. Mijn plek moest innemen. Moest laten zien wie ik was en waarom. Misschien omdat ik dacht dat dat werd verwacht. Maar sinds ik ontdek dat ik al gekend was vóór ik wist, merk ik dat dit verandert. Niet alles is nu meteen helemaal duidelijk, maar er is meer rust gekomen. Alsof de druk van mijn schouders af is gegleden. Weten dat God mij al zag, vóór ik Hem vond, haalt haas

Wat het met mijn identiteit doet om al gezien te zijn Het besef dat God mij al kende vóór ik wist wie Hij was, heeft iets in mij verschoven. Niet omdat mijn verleden ineens anders werd. Maar omdat ik er nu anders naar kijk. Ik heb lang gedacht dat mijn verhaal pas begon op het moment dat ik bewust voor Jezus koos. Dat dát het startpunt was. Daarvoor was het vooral: Niet-weten. Maar als Hij mij al kende, al zag en al vormde, wat zegt dat dan over wie ik was en wie ik ben? Het

De laatste tijd word ik opnieuw herinnerd aan hoe God Zich al een langere tijd aan mij liet zien. Dit is niet iets van de laatste 15 jaar, maar nóg verder terug. Nog verder dan het moment dat ik Jezus aannam als mijn Heer.

Ik heb gemerkt: zodra je ziet wie je écht bent, gebeurt er iets vanbinnen. Niet meteen groots of spectaculair. Maar wel echt.

We dragen allemaal woorden met ons mee. Soms zinnen die iemand ooit nonchalant uitsprak, maar die bij ons bleven hangen alsof ze in steen gehakt waren.

Soms vraag ik het mezelf af: Wie ben ik nou eigenlijk? En eerlijk gezegd kreeg ik jarenlang het standaard christelijke antwoord: “Dat maakt niet zoveel uit, het gaat erom wie je bent in Christus.” Maar die zin heeft me nooit helemaal geholpen.