Terug naar het oorspronkelijke beeld

Deel 1 — Het spoor van Zijn hand

De laatste tijd word ik opnieuw herinnerd aan hoe God Zich al een langere tijd aan mij liet zien. Dit is niet iets van de laatste 15 jaar, maar nóg verder terug. Nog verder dan het moment dat ik Jezus aannam als mijn Heer.

Helemaal terug naar mijn tienerjaren.

En het raakt me, omdat ik toen niet doorhad wat Hij eigenlijk al aan het doen was. Ik kende Hem niet, althans, zo voelde het, maar Hij kende mij wel. En Hij was al bezig. Als ik terugkijk, zie ik het ineens zo helder:

Mijn liefde voor muziek. (En ik ben zowat alle genres bij langs gegaan; van happy hardcore tot heavy metal, van klassiek tot reggae.) Die diepe drang naar rechtvaardigheid. Mijn sterke geweten en verlangen naar eerlijkheid. Die gevoeligheid voor wat ‘klopt’ en wat niet…

Toen dacht ik dat het gewoon karakter was. Of het leven dat me gevormd had. Maar nu zie ik het anders.

Het waren sporen. Vingerafdrukken. Mijn verhaal stond allang beschreven, door een God die mij vormde!

En ergens raakt dat me zelfs meer dan de momenten die kwamen nadat ik Hem leerde kennen. Omdat het laat zien dat ik nooit “verloren” was in de zin waarin ik dacht.

En misschien… is dat ook bij jou zo.

Misschien zijn er herinneringen in jouw jonge jaren die je nu mag herinneren met andere ogen, met Zijn ogen. Vanuit Zijn blik als jouw Maker, Diegene die jou heeft ontworpen.

Want soms begint de reis naar je identiteit niet bij je bekering, maar bij het besef dat Hij daar al was. Zonder dat jij het doorhad.

Als je terugkijkt op bijvoorbeeld je kindertijd of tienerjaren: welke eigenschappen, verlangens of ervaringen zouden weleens vroege tekenen van Gods hand kunnen zijn geweest?