Gekend vóór ik wist

Wat het met mijn identiteit doet om al gezien te zijn

Het besef dat God mij al kende vóór ik wist wie Hij was, heeft iets in mij verschoven. Niet omdat mijn verleden ineens anders werd. Maar omdat ik er nu anders naar kijk.

Ik heb lang gedacht dat mijn verhaal pas begon op het moment dat ik bewust voor Jezus koos. Dat dát het startpunt was. Daarvoor was het vooral: Niet-weten. Maar als Hij mij al kende, al zag en al vormde, wat zegt dat dan over wie ik was en wie ik ben?

Het haalt een bepaalde druk weg. Alsof ik niet meer hoef in te halen. Me niet meer hoef te bewijzen. Mijn identiteit is niet begonnen bij mijn keuze voor God, maar bij Zijn kennen van mij. Dat maakt verschil! Het maakt mijn verhaal minder hard. Minder zwart-wit.

Ik hoef mijn tienerjaren niet langer te zien als een periode zonder richting, maar als een tijd waarin ik gedragen werd zonder dat ik het doorhad. Niet alles was helder. Niet alles was goed. Maar ik was ook niet ongezien. En dat geeft rust.

Want als Hij mij toen al kende, dan ben ik niet te laat. Niet achter. Niet verkeerd begonnen. Dan hoef ik mezelf nu niet meer te meten aan hoe het had “moeten” lopen. Dan mag ik mezelf zien zoals Hij mij altijd al zag: in wording, in proces, maar nooit buiten Zijn blik. Het verandert hoe ik naar mezelf kijk. Milder. Met meer ruimte en minder zelfoordeel.

Gekend vóór ik wist. Gezien vóór ik kon kiezen. En veilig genoeg om nu stap voor stapte worden wie Hij altijd al zag.

Wat zou er veranderen in hoe jij naar jezelf kijkt als je gelooft dat God jou al kende lang voordat jij wist wie Hij was?