Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen

Een hele periode dacht ik dat ik zichtbaar moest zijn om ertoe te doen. Dat ik woorden paraat moest hebben. Mijn plek moest innemen. Moest laten zien wie ik was en waarom. Misschien omdat ik dacht dat dat werd verwacht. Maar sinds ik ontdek dat ik al gekend was vóór ik wist, merk ik dat dit verandert.

Niet alles is nu meteen helemaal duidelijk, maar er is meer rust gekomen. Alsof de druk van mijn schouders af is gegleden.

Weten dat God mij al zag, vóór ik Hem vond, haalt haast uit mijn leven. Het maakt dat ik niet hoef te rennen, niet hoef te bewijzen. Niet hoef te vechten voor een soort van bestaansrecht.

Wie ik ben hoeft niet verdedigd te worden, die is veilig en bedacht door Hem. Net als jouw identiteit!

En juist die veiligheid maakt ruimte. Om eerlijker te zijn en liever voor mezelf te zijn. Om keuzes te maken die misschien niet logisch zijn voor iedereen, maar wel kloppen vanbinnen.

Ik hoef mezelf niet meer overeind te houden. Niet alles te verklaren. Niet altijd voor iedereen beschikbaar te zijn.

Dat betekent niet dat alles ineens makkelijk is, wel dat ik anders sta. Met meer zelfvertrouwen, meer acceptatie in plaats van zelfveroordeling en dus vrijer.

En dat is één van de grootste vruchten van gekend zijn: dat je niet langer leeft om gezien te worden, maar leeft vanuit het weten dat je al gezien bént.

Dat is genoeg en dat is ook ontwikkeling! Wat zou jij deze week loslaten als je niet langer hoeft te bewijzen dat je ertoe doet? Sidenote: Heb je de verkondiging van pastor Lucy gemist van 4 januari? Die sluit geweldig aan bij deze en de vorige blogs. Aanrader dus!